Pod koniec października wybraliśmy się z Magdą do Berlina. Spędziliśmy tam dwa dni szlajając się po uliczkach, sklepikach, knajpkach. Klasyczny jesienny Berlin, myślę że Szczecinianie wiedzą o co chodzi – to miasto o tej porze roku ma wyjątkowy urok. W dodatku kilka miesięcy wcześniej kupiłem bilety na Angine de Poitrine oraz Chanel Beads i tak się złożyło, że koncerty odbywały się dzień po dniu. Rzadko nocujemy w Berlinie, zwykle po koncertach ostatkiem sił wracamy do domu (trasa Berlin-Szczecin jest potwornie monotonna, a w środku nocy jest to zawsze walka z opadającymi powiekami). Tym razem jednak zabukowaliśmy hotel, i to nie byle jaki. Spędziliśmy noc w Michelberger Hotel, który znany jest z „People” – festiwalu zainicjowanego przez m.in. braci Dessner z The National czy Justina Vernona. Wydarzenie miało w tym roku swoją trzecią edycję w dniach 10-11 października i w przestrzeniach hotelu dało się jeszcze odczuć jego widmo, chociażby za sprawą ściany z polaroidów. W ogóle Michelberger Hotel bardzo kultywuje swoją markę – w każdym pokoju na kanałach TV poza zapętlonym filmem Big Lebowski można oglądać koncerty z festiwalu. Bardzo piękne, spontaniczne, zaskakujące – wiele z nich jest dostępnych na YouTube, bardzo polecam. Sam hotel też był bardzo wygodny i klimatyczny, (może momentami aż za bardzo, ciemno było i sennie) i stosunkowo tani.
Co do koncertów to świry z Angine de Poitrine skradli nasze serca, zwłaszcza Magdy, która była nastawiona dość sceptycznie. Tak swoją drogą, to miłe uczucie jak druga połówka podziela twoją pasję i jest gotowa jeździć na koncerty, które wykraczają poza jej obszar zainteresowań, a czasem i gustu. Brzmieniowo AdP to był totalny sztos – dawno nie słyszałem tak dobrze brzmiącego gigu. Poza tym wszystko było w tajmie, ich zgranie to czysty profesjonalizm. Klimat i kontakt z publiką też był ponad moje oczekiwania, naprawdę bawiłem się świetnie. Dzień wcześniej gadałem z kumplem o tym zespole, że są za mocno przehajpowani. Po koncercie utwierdzam się jednak w przekonaniu, że ten hajp im się po prostu należy. Czułem, że uczestniczę w czymś wyjątkowym. Miałem dużo szczęścia kupując na nich bilety przez internet, które wyprzedały się w kilka minut, a przed klubem „Astra” zamiast koników widziałem samych zatroskanych ludków z błagającym wzrokiem i kartonikami z napisem „I will buy a ticket”.
Koncert Chanel Beads nazajutrz był innym przeżyciem, ale wciąż wartościowym. Scena mieściła się w brutalistycznej przestrzeni Betonhalle w centrum kultury Silent Green Kulturquartier. Trochę nam już nogi w dupę właziły więc klapnęliśmy pod samą sceną czekając na support. Urika’s Bedroom, czyli gość ze składu Chanel Beads okazał się rozczarowujący. Siedział na krześle, grał na akustyku, śpiewał i odpalał backingtracki z kompa, które były niezrozumiałe, przeprodukowane i kompletnie wszystko zagłuszały i totalnie nie wiem o czym był ten występ. Później wyszedł Shane Lavers ze swoją ekipą i zagrali po swojemu, czyli dziwnie, niepokojąco, trochę jak z pogranicza snu i jawy. Shane chodził w kółko po scenie i walił się na zmianę mikrofonem to w głowę to w pierś. Charakterystyczne wokale Laversa i gitarzystki Mayi Collette (prywatnie dziewczyny Laversa), oniryczne partie skrzypiec, sample wyciągnięte spod zbutwiałej deski podłogowej z wiejskiego kościółka gdzieś na południu USA i te trochę naiwne, dziecięce linie melodyczne śpiewu, mroczne grafiki – wszystko to składa się na spójny wizerunek Chanel Beads, jednego z ciekawszych moich ostatnich odkryć. CB nagrali dwie płyty i obie mają ten sam tytuł „Your Day Will Come” co mi się w sumie zajebiście podoba. Jaram się też ich grafiką, która podczas występu żarzyła się na czerwono – fajny motyw na dziarę.
Z informacji wartych jeszcze odnotowania to jedliśmy obiad w Wen Cheng dwa dni z rzędu.
A no i byliśmy na kilku wystawach. Jedna była jakaś taka zdechła pachnąca kurzem, ale reszta w Neue Nationalgalerie była już spoko. Catellana widziałem już z 2 albo 3 razy, ale zawsze robi na mnie wrażenie, a prace w ramach stałej wystawy „Extreme Tension. Art between Politics and Society” są nieśmiertelne i warto je sobie co jakiś czas odświeżać. Właśnie patrzę na ich stronę https://www.museumsportal-berlin.de/pl/program że mają program po polsku, warto zajrzeć jak planujecie wypad do Berlina.
